Proces Kontroli

Programowanie mieszane zwane jest również szelfickim. Łączy w sobie elementy programowania liniowego i rozgałęzionego. Jego twórcami są Anglicy. W Polsce zajmowano się odmianą tego programowani – programowaniem blokowym, który bazuje na blokach, a nie na dawkach, porcjach. Twórcą programowania blokowego był profesor Uniwersytetu Warszawskiego W. Okoń. Wykorzystuje ono metody problemowe, łączy metody problemowe z programowanymi.
Program mieszany stosuje zarówno małe jak i większe dawki informacji, zarówno teksty z lukami jaki i inne typy zadań sprawdzających.

Istotne aspekty które należy wziać pod rozwagę:

- określenie przybliżonego czasu realizacji

- sprecyzowanie celów lekcji

- podjęcie decyzji czy program wymagać będzie od uczniów określonego algorytmu czynności, czy poszukiwań heurystycznych

- analiza tekstu konwencjonalnego

-uzupełnienie tekstu brakującymi regułami czy przykładami

- wykrywanie istotnych elementów treści i zachodzących między nimi związków

- ujęcie całości materiału w formę poszczególnych jednostek treściowych głównych i korektywnych

- opracowanie zadań sprawdzających

- opracowanie instrukcji dla uczniów

- kontrola poprawności programu za pomocą pytań

- czy instrukcja dla ucznia zawiera wystarczające i zrozumiałe dane?

- czy program zapewnia osiągnięcie celów?

- czy rodzaj programowania jest właściwy?

- sprawdzenie programu w pracy z pojedynczymi uczniami

- dokonanie korekty w oparciu o błędy uczniów i ich wypowiedzi na temat programu

- wykorzystanie programu w pracy zawodowej

Przebieg procesu uczenia się treści zaprogramowanych liniowo
a) uczeń podlega działaniu uporządkowanego ciągu bodźców (dawek informacji)
b) uczeń reaguje na nie w określony sposób (odpowiedni)
c) reakcje te są wzmacniane pozytywnie lub negatywnie przez porównanie z odpowiedziami podanymi w tekście programu
d) uczeń, czyniąc mało błędów, utrwala właściwe reakcje
e) uczeń zdobywa wiedzę małymi krokami

Ciągłe powtarzanie danych treści przy małej ilości popełnianych błędów sprzyja utrwalaniu wiedzy.

Podstawowe sekwencje programu liniowego obejmują następujące elementy
informacja (jednostka tekstowa) - zadanie – operacja (test luk) - sprzężenie zwrotne (poróżnianie z prawidłową odpowiedzią) - uświadomienie błędu - sterowanie dalszymi czynnościami

Krytyka programowania linowego – Croder
- ogranicza proces uczenia się do przypominania
- podział na mikroinformacje nie sprzyja całościowemu ujęciu treści, więc dawki należy zwiększyć
- przy wypełnianiu luk uczeń może zapamiętać błędną odpowiedź
- program nie realizuje w pełni zasady indywidualizacji, bo odnosi się tylko do indywidualizacji tempa, a nie treści
- podręczniki są jednorazowego użytku

Z czasem nauczyciel pozostawia uczniom wolną rękę. Daje czas na przygotowanie się. Jest to także dobry sposób na poznanie uczniów przez nauczyciela. Nie może być ocen krytycznych inscenizacji szczególnie wtedy, gdy uczniowie zgłosili się do odegrania ról. Nauczyciel może być czynnym uczestnikiem inscenizacji (może sobie przydzielić rolę) lub być obiektywnym obserwatorem.

Pytania, na które musi sobie odpowiedzieć nauczyciel

1) Czy wyrażanie określonych opinii (odgrywanie pewnych ról) nie wpłynie niekorzystnie na zmiany postaw uczniów?

2) Czy uczniowie są przygotowani intelektualnie, emocjonalnie i merytorycznie do uczestnictwa w grze?

3) Czy dysponuje odpowiednią ilością czasu?

4) Czy przedstawiona sytuacja nie budzi jakichkolwiek moralnych zastrzeżeń?

Metody nauczania programowanego
Tę grupę metod charakteryzują 3 cechy
1) samodzielny wysiłek ucznia
2) zaprogramowane w tym celu treści
3) sprzężenie zwrotne pozwalające samemu uczniowi ocenić prawidłowość swoich dociekań, wysiłków, efektów procesu uczenia się