Proces Kontroli

Przebieg procesu uczenia się treści zaprogramowanych liniowo
a) uczeń podlega działaniu uporządkowanego ciągu bodźców (dawek informacji)
b) uczeń reaguje na nie w określony sposób (odpowiedni)
c) reakcje te są wzmacniane pozytywnie lub negatywnie przez porównanie z odpowiedziami podanymi w tekście programu
d) uczeń, czyniąc mało błędów, utrwala właściwe reakcje
e) uczeń zdobywa wiedzę małymi krokami

Ciągłe powtarzanie danych treści przy małej ilości popełnianych błędów sprzyja utrwalaniu wiedzy.

Podstawowe sekwencje programu liniowego obejmują następujące elementy
informacja (jednostka tekstowa) - zadanie – operacja (test luk) - sprzężenie zwrotne (poróżnianie z prawidłową odpowiedzią) - uświadomienie błędu - sterowanie dalszymi czynnościami

Krytyka programowania linowego – Croder
- ogranicza proces uczenia się do przypominania
- podział na mikroinformacje nie sprzyja całościowemu ujęciu treści, więc dawki należy zwiększyć
- przy wypełnianiu luk uczeń może zapamiętać błędną odpowiedź
- program nie realizuje w pełni zasady indywidualizacji, bo odnosi się tylko do indywidualizacji tempa, a nie treści
- podręczniki są jednorazowego użytku

Metoda programowania liniowego
Twórcą tej metody był amerykański psycholog Skinner. Koncepcja ta powstała w USA w latach 50, a w Polsce pojawiła się w latach 60. Jej propagatorem w Polsce był profesor Uniwersytetu Warszawskiego Czesław Kupisiewicz („Metody i przykłady programowania dydaktycznego”). Obecnie w Polsce są dwa ośrodki – Poznań prof. Danek i Kraków prof. Berenowski.Zbadano, iż metoda ta przynosi dwukrotnie wyższą efektywność niż metody tradycyjne, a w przypadku zajęć dydaktycznych ta efektywność jest jeszcze większa. W szkolnictwie wyższym ten trend poszedł w kierunku maszyn dydaktycznych. Programowanie liniowe jest dobrym sposobem do realizacji ogniwa podsumowującego lekcję i do powtórzenia kilku lekcji. Skinner opierał konstrukcję tego programu na przypominaniu.

Cechy programowania liniowego
- należy podzielić cały materiał nauczania na najmniejsze jednostki treściowe, tj. kroki, dawki, porcje, tzw. mikroinformacje
- w ramach mikroinformacji należy pozostawić lukę do uzupełnienia przez ucznia, przy czym luka ta ma się znajdować w merytorycznym punkcie ciężkości przekazywanych informacji (jeśli program ma charakter uczący, luka jest jedna, gdy repetycyjny, luk może być więcej)
- uczeń samodzielnie konstruuje odpowiedzi oparte na przypominaniu, odtwarzaniu z pamięci opanowanych informacji
- uczeń wypełnia luki i uzyskuje natychmiastową informację o poprawności odpowiedzi
- uczniowie przychodzą w indywidualnym tempie przez wszystkie dawki informacji
- stopniowo ograniczane są wskazówki naprowadzające
- treści ważne lub trudne powtarzane są w różnych ujęciach w kilku kolejnych ramkach programu

W przypadku programu liniowego realizowana jest zasada indywidualizacji, ale tylko co do tempa, a nie treści programu. Każdy uczeń musi przejść przez wszystkie ramki programu. W programie tym występuje operatywne warunkowanie (nagroda za dobrą odpowiedź) i proces samooceny.